Esther Verhoef, Herman Koch en Maarten van Buuren

Zoals gezegd: een leesweek. Andere zaken wilden nog niet echt, dus dan maar de stapel nog te lezen boeken proberen te laten slinken.
Het werd een mixed trio van diverse genres.
De literaire thriller Close-up van Esther Verhoef vind ik de beste die ik in deze soort tot nu toe heb gelezen: de spanning wordt gaandeweg opgevoerd door het door elkaar plaatsen van stukken uit verschillend perspectief (dader en beoogd slachtoffer) en eindigt in een verrassende plot. Een pageturner.
De roman Het diner, van Herman Koch, beschijft een dineravond van de beoogde minister-president van het land samen met zijn vrouw en zijn broer en schoonzus. Hoewel het geen thriller wordt genoemd heeft het slot wel degelijk iets van een thriller in zich. Je ziet de gebeurtenissen aan de tafel in het restaurant zo voor je. Goede opbouw van verstrekte informatie en mooi geschreven.
In Kikker gaat fietsen tenslotte beschrijft Maarten van Buuren de depressie die bij hem ogenschijnlijk van het ene op het andere moment toeslaat en waarvan hij eerst overtuigd is dat het een overspannenheid is; maar gaandeweg moet hij erkennen dat melancholie al langer op de loer of zelfs aanwezig was. Hij blikt terug op zijn gereformeerde jeugd in Maassluis en legt combinaties of doet de suggestie om onderzoek te doen naar relatie tussen gereformeerde opvoeding en depressie, maar ook over de erfelijkheid van dergelijke kwalen. Een openhartig boek met veel levenswijsheden van een erudiete schrijver die daar totaal niet prat op gaat. Ook een aanrader dus.
Kortom een zinvolle besteding van uren die anders op leegloop waren uitgedraaid.
Er ligt nog ��n boek waar de boekenlegger halverwege ligt, maar dat is een geheel ander genre: ‘God’ is er al van Pieter Noomen. De apostrofes rondom God staan ook op de omslag en zijn dus niet van mij, maar van de schrijver
De schrijver (een PKN-predikant met emeritus-status) die in de USA woont, stuurde dit boek ongevraagd gratis naar Lieuwkje en zal dat ongetwijfeld aan vele anderen hebben gezonden. Noomen wil de lezer laten kennismaken met de volle werkelijkheid zoals hij die regelmatig waarneemt en waar hij mee spreekt. De neiging is groot er nu meer over te melden maar ik wacht toch tot het boek uit is.

Eén gedachte over “Esther Verhoef, Herman Koch en Maarten van Buuren”

Reacties zijn gesloten.