Columns 2021

25 februari 2021

Opdracht

De nieuwe redactie van het blad Volzin (met als ondertitel: Verdiep je wereld) is er in geslaagd enkele uitstekende nieuwe (gast)medewerkers en columnisten aan te trekken. Zo staat er in het februarinummer een zeer lezenswaardig interview dat Taede A Smedes (nieuw lid van de redactieraad) had met de Amerikaanse emeritus hoogleraar John Caputo (1940), de auteur van Hopeloos hoopvol; de man ook van het ‘theologisch atheïsme’.
Twee citaten van Caputo licht ik er uit. De eerste: “….ik geloof niet in een wezen dat ergens is, een opperwezen dat luistert naar de naam van God. (….) Wat overblijft is een gebeuren waarin we in contact komen met …ja, met het mysterie dat wij en alle dingen zijn.”
En in het tweede citaat haalt hij Kierkegaard aan, die schreef: “De naam van God is de naam van iets om te doen.” Caputo vervolgt dan: “…dat het koninkrijk van God in de aanvoegende wijs gedacht moet worden (…..) het koninkrijk van God is een imperatief (gebiedende wijs / jk) die zegt: ‘Ik heb het tegen jóú! Laat het gebeuren!’ Het koninkrijk van God hangt af van jou en mij. Het is een opdracht, een oproep, een roeping.”

Of ze nu op 17 maart of later gehouden worden, maar we staan aan de vooravond van verkiezingen voor de Tweede Kamer. Die verkiezingen zijn bij uitstek het moment waarop we duidelijk kunnen maken wat we onder dat koninkrijk verstaan. De keuze is reuze: we kunnen gaan voor de wereld van de dikke-ik waarin we alleen aan onszelf denken. Of voor het populisme dat zich vooral afzet tegen alles dat anders is dan wijzelf. Dan zijn er partijen op christelijke grondslag die zeggen de christelijke waarden hoog te houden, wat die dan ook mogen zijn, want daar verschillen onderling de meningen blijkbaar nogal over. Ook socialistische en groene partijen dingen om onze gunst net zoals een veelheid aan kleinere clubjes. Het komt er op aan een partij te kiezen die het koninkrijk dichterbij brengt en dan niet het koninkrijk van onszelf. Het hangt bij de verkiezingen af van u en jou en mij. “Het is een opdracht, een oproep, een roeping.”

14 januari 2021

Vreemdgaan

De laatste tijd kijk ik met bewondering en ook met ontroering naar programma’s van HUMAN. Dat begon al een tijd geleden toen ik de Brainwash Talks begon te volgen: presentaties van ongeveer een kwartier waarin vernieuwende inzichten gegeven worden op een vaak wat luchtige manier. Zo was er vorige week een uitzending waarin Anoek Nuyens sprak over haar contacten met Jan Pronk en haar bezoek aan de Haagse kerk die asiel bood aan Armeense vluchtelingen. Bij mij wekt het bewondering hoe mensen op eenvoudige wijze kernwaarden van het leven aan de orde kunnen stellen en vooral ook hoe daarin doorklinkt hoe je er zelf positief aan kunt bijdragen.
De ontroering ontstond vooral de laatste weken door de programma’s Klassen en De wasstraat. Ontroerend was het om in Klassen te zien hoe het onderwijzend personeel van een Amsterdamse school zich letterlijk bekommert om het wel en wee van de leerlingen, die uit zeer gemêleerde situaties komen en waar de CITO-toets voor velen een VMBO-advies inluidt. Met daar tegenover scenes van een school en gezinnen met kinderen die allemaal lijken te streven naar het gymnasium en voor wie een HAVO of HAVO-VWO-advies al als teleurstellend wordt ervaren.
En in (wat ik ben gaan vinden) DE wasstraat van Nederland werd getoond hoe de missie (mens en wereld vooruithelpen door autonomie en verantwoordelijkheid te bevorderen) en visie (denken doe je zelf, leven doen we samen) van HUMAN in de praktijk van een wasstraat al schitterend gestalte krijgen. Vaak worden dergelijke (wat ik maar even noem) Melkertbanen door werkgevers als excuus gebruikt: zie maar, ik doe wel iets. De eigenaar van de wasstraat heeft zijn werknemers niet als excuus, maar als doel: aan andere werkgevers laten zien dat ook deze werknemers volledig in staat zijn om een prima functionele bijdrage te leveren binnen een bedrijf. Zeker, je moet investeren in aandacht, zorg en tijd, maar je krijgt het dubbel en dwars weer terug in zeer tevreden medewerkers die hun ‘baas’ meer als vader, coach en therapeut zien.
Heb ik mijn lidmaatschap van de NCRV opgezegd? Nee, maar zo nu en dan vreemdgaan op TV kan soms best inspirerend zijn.